Agentic engineering is klantwerk. Vibe coding is een experiment.

Andrej Karpathy bedacht de term op 2 feb 2025 in een post op X: “There's a new kind of coding I call ‘vibe coding’, where you fully give in to the vibes, embrace exponentials, and forget that the code even exists.” In dezelfde post noemde hij het “not too bad for throwaway weekend projects”.

Een paar weken later legde Simon Willison de term vast: vibe coding is “building software with an LLM without reviewing the code it writes”. Wie de code reviewt, test en aan iemand anders kan uitleggen, doet aan softwareontwikkeling.

Dat is de bruikbare definitie. Vibe coding is geen oordeel over code die door AI is geschreven. Het beschrijft de beslissing om er niet naar te kijken.

Een jaar later, op 4 feb 2026, keek Karpathy terug. Programmeren met LLM-agents werd volgens hem een standaardwerkwijze voor professionals, “except with more oversight and scrutiny”. Zijn voorkeursnaam ervoor: agentic engineering.

“Agentic”, omdat “you are not writing the code directly 99% of the time, you are orchestrating agents who do and acting as oversight”. “Engineering”, omdat “there is an art & science and expertise to it” die je kunt leren.

In de praktijk schrijven agents code, draaien ze tests en stellen ze wijzigingen voor. Jij bepaalt het doel, deelt het werk op in stukken die een agent kan afmaken, leest de diff, beslist wat live gaat en staat ervoor in.

Een klant koopt geen code. Een klant koopt de zekerheid dat het werkt, dat het veilig is en dat er iemand achter staat. Niets daarvan gaat over naar de agent.

Kwaliteit komt uit de review, niet uit het model. Een agent die in een minuut honderd regels schrijft, schrijft ook honderd regels die iemand moet controleren.

De verantwoordelijkheid blijft bij wie de factuur ondertekent. “De agent heeft het gedaan” is geen antwoord dat een klant accepteert.

Navolgbaarheid is het nieuwe deel. Als een agent een uur aan het project van een klant heeft gewerkt, moet de klant kunnen zien wat hij deed, niet alleen dat het gefactureerd is.

Uren waren een redelijke maatstaf zolang mensen de code typten. Met agents lopen werktijd en inzet uit elkaar.

Vijf minuten prompten starten een uur agentwerk, gevolgd door vijftien minuten review. Meerdere projecten lopen tegelijk. En wie per uur factureert, verdient juist minder wanneer hij meer levert in minder tijd.

Dat maakt inzet niet onbelangrijk. Hoe minder je per uur factureert, hoe meer je moet weten wat een project echt heeft gekost: bij een vaste prijs om te zien of het loonde; op regiebasis om de inzet volledig door te berekenen, op een manier die je klant kan volgen.

• Inzet: je werktijd, de actieve looptijd van de agents en de tokens die ze gebruikten, per project.
• Voortgang: waar elke sessie over ging en welke commits eruit kwamen.
• Waarde: wat het project waard was tegenover wat het kostte, of het nu naar inzet of tegen een vaste prijs is gefactureerd.

Je kunt vibe coding verkopen als wat het is: een prototype, een mock-up, een experiment waarvan niemand de code gaat onderhouden. Zeg dat in de offerte.

Software die een klant gaat draaien, uitbreiden en waarvan hij afhankelijk wordt, is een ander product. Dat is agentic engineering, en dat wordt gefactureerd en gedocumenteerd als engineering.